به نظر من چهره ی افراد بسیار نسبی است...هر چه قدر هم که سعی کنی،نمیتوانی بگویی کسی زیباترین و یا زشت ترین فرد در دنیاست چون اولا از او زیباتر و زشت پیدا خواهی کرد و دوما کیفیت نگاه تو با نگاه دیگری فرق میکند،به این معنا که چشمان تو انچه را میبیند که میخواهی ببینی نه انچه را که واقعا هست

به طور مثال ممکن است ذهن تو با دیدن چهره ی فردی بین او و چهره ی مادرت ارتباط برقرار کند و ان چهره به چشم تو خوش بیاید در حالیکه فردی دیگر ان را معمولی یا حتی زشت بداند

میدانی چه زمانی یک چهره برای معمولی مینماید!؟

به نظرم این برای ان زمانیست که ما قبلا چهره ای همانند ان ندیده ایم و بنابراین هیچ احساسی در مقابل ان نداریم...دیده شده که اگر با ان فرد ارتباط بگیریم،به سرعت ان چهره برای چشمانمان کیفیت میگیرد و از حالت عادی بودن در میاید

چیزاهایی که گفتم توجیه کننده ی ان نکته نیز هست که یک نفر به چشم ما خوش است چون قلبش و احساساتش و افکار زیبایش در چهره اش منعکس میشوند و خوشا چنین خوش بودنی که هرگز زایل شدنی نیست و نیاز به بزک و دوزک هم ندارد!